علی بن الحسین مسعودی در آثار خود ازجمله «التنبیه و الاشراف» آورده است: عربان وزیر …. شاه یمن و شام و حیره را «راهن» و «زعیم» و« کافی»و«کامل» لقب می دادند . مقصود این بود که وی رهین تدبیر و زعیم رأی درست و برای مهمات ملک کافی و از لحاظ فضائل کامل است.
عجمان وزیر شاه را «حامل بار» «تکیه گاه بازو» ،سالار مدبران و مدبر امور بزرگ می شمردند که نظم امور و جمال ملک و رونق سلطنت از ایشان بود زبان گویای ملوک و خزینه اموال و امین ایشان در کار ولایت و رعیت بودند و بیشتر از همه کس از ملوک و از رعیت بی نیاز بودند و بیشتر از همه شایسته حرمت و کرامت و عزت بودند.