[اشعاری در بیان خشک سالی/ سنه ی ۱۳۳۵ ق]

مرحوم میرزا محمد علی رشیدی ، ملقب به منشی طبسی ، در کتاب طرب (صص ۲۱۵ و۲۱۶ نسخه ی خطی عکسی) اشعاری در باره ی خشک سالی ایران و شرایط جامعه سروده، که گویا بعد از گذشت بیش از یکصد سال مجدداً ، با شرایط کنونی ایران تطبیق دارد!!؟؟…

سیصد و سی و پنج بعد الالف(۱۳۳۵)- که بود سال ماروئیلان ئیل
به طریقی که گفته سعدی سعد – آسمان بر زمین شده است بخیل
آن چنانی که را بر رحمت لب – تر نکردند زرع و کشت و نخیل
هم در این سال زآسمان نامد – هیچ باران نه از کثیر و قلیل
مردم از خوف جان بقال و مقال – وز غم قحط در عوا و عویل
چرخ را هیچ نیست در انبان – شد به فال خَزَر ویل عَدیل
خشک شد زرع و کشت در اردی – شد زمین بی گیاه چون تن فیل
مردمان در خیال این که شود – قحط چون قحط مصر و خشکی نیل
چشمه ها در جبال ها خوشید – آب پائین نشست تا یک میل
برّه میش و ُبز تمام شدند –یا بمردند یا شدند قتیل
روغن و گوشت شد چنان نا یاب – کاغنیا را نکشت چرب سبیل
دیم اصلاً نشد به کوه و به دشت – چون نیامد ز کُه یهامون سیل
مردمان در جهان کوفه مثل – مانده حیران چه مسلم ابن عقیل
هاجر ابر را لبن خشکید – مردمان پازنان چه سمّعیل(۲۱۵)
چشمه ها خشک شد که کس گر مُرد – یافت از آب چشم ها تغسیل
چشم پوشیده مردم از دنیا – منتظر مانده بهر عزرائیل
دور نبود که طفل خود امسال – خلق قربان کنند همچو خلیل
بس که سخت است دوره اهل زمان – می کنند آخرالزمان تأویل
نه همین خلق زار و رنجورند – که بود شخص روزگار علیل
مردم پست سربلند شدند – سربلندان شدند خوار و ذلیل
این گرانی در اقل سال است – تا چه باشد ز بعد این تفصیل
آه از دست اغنیای لئیم – وای بر مُفلِسانِ مُعِیل
بَرِ دونان برای اخذ دو نان – خاضع آیند مردمان اصیل

نظر شما چیست

نظر شما

عبارت امنیتی: *(پاسخ حاصل جمع زیر را در مربع وارد نمایید.)* Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.